Bolivia: op zoek naar de wilde dieren

Een plastic zakje waait door de straat. Een duif vliegt met klapperende vleugels op. De ronkende motor doorbreekt de stilte in de gisteren nog drukke winkelstraat. 6 Gewapende agenten rijden op motoren over het verder verlaten kruispunt. Als ze voorbij zijn, is het weer stil op straat. We kijken vanaf het balkon op de eerste verdieping van ons hotel in Tarija in het zuiden van Bolivia naar de uitgestorven straat. Tot 12 uur vannacht mogen we het hotel niet uit. Vandaag (21 november) mag niemand in Bolivia de straat op, omdat de overheid een landelijke volkstelling houdt. Enqueteurs gaan van deur tot deur met vragenlijsten en alleen met een speciale vergunning mag je de straat op. Er rijden geen auto’s en geen bussen, winkels en restaurants zijn dicht en er zijn geen nationale vluchten. De laatste telling was in 2001 en kennelijk is het nu tijd voor een nieuwe.

We hoorden een paar dagen geleden al van deze nationale telling, maar hadden begrepen dat toeristen de straat wel gewoon op mochten. Vanochtend liet de receptioniste ons het hotel bijna niet verlaten, omdat ze dacht dat we dan direct gearresteerd zouden worden. Dat viel gelukkig mee, maar toen we het toch waagden een blokje om te lopen, werden we door de politie gesommeerd terug te gaan naar ons hotel en niet meer buiten te komen. Het straatverbod geldt kennelijk toch voor iedereen: Boliviaan of niet. Of in ieder geval is dat hier in Tarija zo. We zitten dus vast in ons hotel. Maar er is internet, we krijgen te eten en we hebben een minibar. Tijd genoeg voor een update over onze tijd hier in Bolivia!

Lege straat in Tarija tijdens de volkstelling om 12 uur ´s middags.

Lago Titicaca 
Onze eerste bestemming in Bolivia is Copacabana, een toeristisch plaatsje aan het Titicacameer, een enorm meer op 3800m hoogte in het Andesgebergte, op de grens met Peru. 

Een taxi zet ons af aan het einde van het schiereiland waar Copacabana op ligt en we lopen in zo´n 5 uur terug. Een mooie, warme tocht.

Rond 1 november, Allerheiligen, worden er overal vliegers verkocht en we zien veel kinderen vliegeren.

De kleurrijke markt in Copacabana.

Volgens de Inca´s is het Titicacameer de geboorteplaats van de zon, maar als wij aankomen op het eiland met de duidelijke naam Isla del Sol, regent het. Geen zon te bekennen...  Gelukkig klaart het op en met prachtig uitzicht over het meer drinken we in de zon een biertje op ons balkon.

Uitzicht vanaf ons balkon op Isla del Sol.

We lopen in een dag het hele eiland rond.

We zien overal mensen in traditionele dracht. In de kleurrijke doeken dragen de vrouwen goederen of hun kinderen.

Kolibrie in actie.

La Paz

Na de natuur op Isla del Sol bussen we verder naar La Paz, de administratieve hoofdstad van Bolivia. De bus rijdt vanaf boven de kloof in waarin de stad met 1 miljoen inwoners op 3800 meter hoogte gebouwd is. 

La Paz, met veel kevers en Dodge bussen.

Madidi National Park

Het vliegtuigje dat ons vanaf La Paz in nog geen uur naar Rurrenabaque in het Amazoneregenwoud brengt, is dan wel een propellorvliegtuig, maar is met 40 zitplaatsen niet zo klein als we gehoopt (Martijn) en gevreesd (Mathilde) hadden en zonder problemen komen we aan in Rurre. Onze spijkerbroek plakt aan onze benen, de vesten binden we aan onze tassen en we willen snel naar een hotel om onze schoenen te vervangen door slippers. Het is hier tropisch warm, vooral na de ´kou´ van zo´n 15 graden in La Paz.

We zijn in Rurrenabaque, omdat we naar Madidi National Park in het regenwoud willen. Op bezoek bij de lokale bevolking en op zoek naar apen, slangen, puma´s en jaguars. Het park mag je alleen met een gids bezoeken, dus boeken we een tour van 3 dagen bij een reisbureautje. We zijn de 3 dagen alleen met gids Simón. Hij komt uit het dorp waar we slapen en laat ons zien hoe zijn familie daar woont. Hij is een top-dierenspotter, wat handig is als je door het regenwoud loopt op zoek naar wilde dieren! 

Ara´s

Gevolg van een wandeling door een kloof waar water in stond.

Het regenwoud is mooi en het is leuk om een kijkje te nemen in de gemeenschap van gids Simón. Als we na 3 dagen terugkomen in Rurrenabaque boeken we gelijk nog een tour van 3 dagen naar een ander National Park, een moerasgebied (de Pampas) op zo´n 3 uur rijden. Als we de volgende ochtend aan de tour beginnen, kijken we in het lachende gezicht van Simón. Hij is weer onze gids, terwijl deze tour bij een ander bureau is. Hoe dat precies zit, daar komen we niet achter, maar Simón blijkt een nog betere dierenspotter dan we in het regenwoud al dachten. 

We zitten op de boot in het moerasgebied en kijken naar rechts, waar een paar kapubara´s staan. De gids zet de boot in z'n achteruit. Als we naar hem omkijken, zien we dat hij niet naar rechts, maar naar links kijkt. 'Do you see the jaguar?´, vraagt Simón. En daar, verscholen in de bosjes zit een grote jaguar. Wauw! 

Zonsondergang bij een laguna in het moerasgebied. Op de voorgrond doen twee vrouwen de was.

Vissen naar piranha´s. We hebben ze netjes opgegeten.

Op zoek naar anaconda´s in het moeras. We zien wel 2 cobra´s, maar de anaconda´s laten zich jammergenoeg (Martijn) / gelukkig (Mathilde) niet zien.

Gisteren hebben we een wijntour gedaan hier in Tarija en we hopen eind deze week naar de zoutvlaktes van Salar de Uyuni en de meren in het zuidwesten van Bolivia te gaan (Flamingo´s!). Als dat tenminste lukt... Er zijn nu wegblokkades, waardoor het Nationaal Park gesloten is. Volgende keer meer... over Bolivia en Argentinië.

Meer foto´s zien?
Bekijk hier ook het online album dat we hebben aangemaakt met meer foto´s van Bolivia!