Watervallen, steaks & tango

De regen tikt tegen de ramen en de sneeuw op ons terras is alweer verdwenen. Toch weer geen Elfstedentocht. Gelukkig wel erwtensoep, stoofvlees en stamppot. Op de terugreis vanuit Zuid-Amerika vlogen we over een wit Nederland richting Schiphol. Dat hadden we nog nooit gezien. Prachtig! Toen we landden was het -2 graden.

Een enorme overgang na onze laatste weken reizen. In Buenos Aires was het rond de 30 graden en zonnig. De Argentijnse hoofdstad die we de eerste dagen nog wat gewoontjes vonden, groeide toch uit tot een van de leukste plaatsen waar we zijn geweest en zeker de leukste stad. Afwisselend, broeierig door de warmte én de tango, vol van oude rijkdom en charme, maar op een bepaalde manier ook mooi arm. Smaakvolle steaks, lekkere Malbecs, gezellige terrassen en grootse parken. 

De obelisk in het centrum van Buenos Aires, midden tussen de 18-baans weg 9 de Julio.

Het stadion van de Boca Juniors - die van Diego Maradonna - in de wijk La Boca.

Speelveldje in La Boca.

Brug in de moderne wijk Puerto Madero.

Tango op straat.

Antiek- en snuisterijenmarkt in de wijk San Telmo.

Sappige steak!

Passie in een tangoshow in San Telmo.

Watervallen Iguazu

Vanuit Buenos Aires maken we een 'uitstapje' - toch een kleine twee uur vliegen enkele reis - naar de watervallen bij Iguazu op de grens van Argentinië en Brazilië. De Braziliaanse kant is mooi, maar ontzettend druk en niet zo indrukwekkend als we hadden verwacht. Op dag twee van ons uitstapje steken we over naar de Argentijnse kant en daar maakt het watergeweld pas echt grote indruk. We zien, horen en voelen de enorme hoeveelheid water die met een rotvaart naar beneden stort. 

De watervallen bij Iguazu.

Uruguay

Na een paar dagen stad steken we vanuit Buenos Aires de Rio de la Plata over naar Uruguay, waar we een ochtend slenteren door de rustige straten van Colonia del Sacramento en een middagje genieten op het strand.

Colonia del Sacramento.

Strand bij Colonia del Sacramento.

Dit kan ook: een auto als bloembak in Colonia del Sacramento.

's-Hertogenbosch
Vanuit Buenos Aires vliegen we in bijna 13 uur terug naar Amsterdam. Na de douane staan onze ouders al op ons te wachten en in ons eigen huis in Den Bosch worden we getrakteerd op boerenkool met worst. Eindelijk weer eens echte Hollandse kost!

Ruim anderhalve week later plaatsen we nu onze (voorlopig) laatste update op dit blog. We hebben een fantastische reis achter de rug waarvan we nog heel lang zullen gaan nagenieten. Bedankt voor jullie berichtjes en tot snel weer in Nederland.

Horen, zien én voelen: het watergeweld bij Iguazu.

Patagonië: naar het einde van de wereld en terug

8589 Kilometer, waarvan ruim 1200 over 'ripio', wat alles kan zijn tussen gravel, grote keien, los zand of centimetersdikke modder. De gps geeft aan dat we over ruim 600 km de tweede afslag bij de rotonde moeten nemen. We zien pinguins, zeeleeuwen, heel veel hertjes, allerlei soorten vogels en zelfs walvissen! We hebben onderweg zon, keiharde wind, veel regen en zelfs een klein beetje sneeuw. Een roadtrip van ruim drie en een halve week door Patagonië waarin we helemaal naar het einde van de wereld rijden en weer terug.

Patagonië is groot! Eindeloze stille wegen die urenlang nergens naartoe lijken te gaan en dan ineens een paar koeien, een kudde schapen, een enkel huis of een tegenligger. Soms is het landschap waar we doorheen rijden prachtig. De zee die om een bocht verschijnt. Besneeuwde bergtoppen in de verte die maar niet dichterbij lijken te komen. Of een kudde guanaca´s op de weg. Maar we rijden ook door oersaaie landschappen waar niks gebeurt, waar het asfalt kilometerslang kaarsrecht is en waar geen ander levend wezen lijkt te bestaan. De iPod is gevuld met muziek en we hebben eten en drinken voor een paar dagen (mochten we stranden). Vervelen doen we ons niet en we kunnen gaan en stoppen waar we willen.

De Ruta Nacional 40. Deze weg loopt helemaal van het noorden tot het zuiden door Argentinië. Wij rijden maar een stukje (zo'n 2000km). De weg is gedeeltelijk verhard, maar grote delen zijn ook nog onverhard.

Peninsula Valdez
Op dag 1 van onze roadtrip rijden we van het westen naar het oosten van het land door een enorm verlaten landschap. Toch is het van iemand, want waar we ook rijden, zien we hekjes langs de weg. Honderden, duizenden kilometerslange hekjes. Doel is Peninsula Valdez waar we walvissen hopen te zien. Deze Zuidkapers komen vanuit Antarctica naar de baai bij het schiereiland om er te paren en jongen te krijgen. Wij zijn er aan het einde van het 'walvisseizoen' en de kans om een walvis te zien, is daardoor erg klein. Alleen de moeders met een jong dat nog niet sterk genoeg is om de reis terug naar Antarctica te maken, zijn er nog. Maar we hebben geluk en zien een moeder met jong. Moeder is ruim 15 meter lang en het jong zo'n 5 meter. Een indrukwekkend gezicht vanuit een best wel klein bootje!

We rijden een hele dag rond over het schiereiland en zien nog veel andere beesten, zoals zeeleeuwen en ook pinguins.

Ook zien we deze nandoe (een soort struisvogel) met haar jongen wegsnellen voor onze auto.

Vuurland
In een paar lange dagen rijden we vanaf Peninsula Valdez helemaal naar het zuidelijkste puntje van Argentinië: Ushuaia op Vuurland. Het wordt hier het 'einde van de wereld' genoemd en het schijnt de meest zuidelijke stad op aarde te zijn. Om hier te komen, rijden we ook een stukje door Chili over onze eerste echte niet onderhouden onverharde weg. Een voorproefje voor wat komen gaat.

In het Nationaal Park Tierra del Fuego maken we een wandeling. De natuur is mooi, maar het weer wil niet helemaal meewerken.

Om vanaf Vuurland weer op het vasteland te komen, moeten we met de ferry. Wij blijken als reisdag de dag te hebben uitgekozen waarop de Argentijnse zomervakantie begint en wachten zo'n 3 uur op een plekje op de boot. Eenmaal aan het varen, zien we twee dolfijnen die met ons meezwemmen.

Torres del Paine
Onze volgende langere stop is Nationaal Park Torres del Paine in Chili. We huren een tent en trekken met onze auto het park in. We maken er een aantal hele mooie wandelingen en slapen op verschillende campings, waarvan een met een topuitzicht op het gebergte van Torres del Paine.

Bergen, meren, gletsjers: het landschap waar we doorheen rijden en wandelen is erg afwisselend.

Compleet uitgerust met rugzakken, tent, eten en drinken maken we een 2-daagse trekking door de bergen. 

Tijdens het rijden, zien we veel schuwe guanaca's langs de weg. In Torres del Paine worden ze beschermd en zijn ze helemaal niet bang voor mensen. We kunnen ze nu eens rustig van dichtbij bekijken.

Uitzicht vanaf onze camping over Laguna Azul op de bergtoppen van Torres del Paine. Het is een adembenemend mooie plek en er is bijna niemand anders (en de camping is nog gratis ook!).

Ons kerstdiner eten we dit jaar op deze camping met uitzicht.

El Calafate en El Chalten
Na Torres del Paine steken we de grens met Argentinië weer over en gaan naar nog twee parken in de Andes. El Calafate is bekend van de gletsjer Perito Moreno die dagelijks tot 2 meter opschuift, waardoor huizengrote stukken ijs in het meer storten. Hierna gaan we naar El Chalten, een park dat vergelijkbaar is met Torres del Paine en waar je ook heel mooi kunt wandelen.

Gletsjer Perito Moreno.

Na een wandeltocht van 9,5 uur door Nationaal Park Los Glaciares bij El Chalten hebben we wel een lokaal speciaalbiertje verdiend.

Het is een lange rit om vanuit El Chalten in 2 dagen weer wat meer noordelijk te gaan naar de eerste wat grotere plaats (Esquel) waar we Oud & Nieuw vieren. De weg is hier grotendeels onverhard en doordat het heel veel geregend heeft, rijden we een heel stuk door een soort modderpoel. We glijden enorm en komen amper vooruit. 1 Keer komen we vast te zitten in de middle-of-nowhere. Gelukkig komt er redelijk snel een auto voorbij en met de hulp van twee Argentijnen duwen we de auto weer los.

Pucon
Ook nu we een auto hebben, gaan we een paar keer de grens over tussen Chili en Argentinië. Dat gaat wel wat sneller dan met de bus en we worden nauwelijks gecontroleerd. Het is vooral stempels verzamelen bij verschillende loketten en dan kun je weer verder. De belangrijkste grensovergang naar Pucon in Chili is helaas gesloten vanwege een brand en we wachten vervolgens bij een andere overgang zo'n 3 uur op 6 stempels in totaal (4 voor ons en 2 voor de auto) voordat we Chili weer in mogen. Aangekomen in Pucon wandelen we nog wat, maar doen we het vooral rustig aan in de zon. We rijden naar de vulkaan, liggen op het strand en relaxen in de hot springs.

De actieve vulkaan bij Pucon. 

We hebben de auto inmiddels weer ingeleverd in Bariloche en zijn al een paar dagen in Buenos Aires geweest. Maar nu zitten we met een ijskoud biertje (Martijn) en wit wijntje (Mathilde) op ons eigen terras voor een prachtige kamer in een hotel met zwembad in Puerto Iguazu in de avondzon. Morgen vliegen we terug naar Buenos Aires voor de laatste dagen. Dit was onze laatste post vanuit het Zuid-Amerika. Tot binnenkort in Nederland!

Meer foto's van onze roadtrip door Patagonië zien? Kijk hier!

Zout, zee & zon

...en een beetje regen. Vanmiddag waait het keihard, de pannen rammelen op het dak, het is nat en koud. We zitten in de kelder in ons hostel in San Carlos de Bariloche in het Merengebied net boven Patagonië in Argentinië. De muren zijn hier versierd met tekeningen, de huiskat ligt spinnend naast ons op een bank en we hebben hier al een paar keer gekookt in de gemeenschappelijke keuken. Argentinië vinden we tot nu toe mooi, maar ook duur. Hotels wisselen we daarom af met hostels zoals deze. Ook leuk.

De kelder/bar in ons hostel. Let op de mooie muurtekening...

Bolivia hebben we een paar weken geleden verlaten en we zijn al een paar keer de grens tussen Chili en Argentinië overgestoken. Dat oversteken is een bezigheid die steeds een paar uur duurt door het doorlichten van alle bagage en het wachten in de rij tot de bus aan de beurt is. Bij de laatste grensovergang waaide het zo ontzettend hard dat de complete voorruit uit onze bus waaide. Dat is best een gek gezicht. Niemand raakte gewond, maar de bus kon niet verder. Gelukkig nam een andere bus die bij de grens stond te wachten ons mee, zodat de extra vertraging - die al fors was voor dit incident - nog meeviel.

Vanuit een regenachtig Argentinië versturen we deze update die begint bij onze laatste week in het leukste land tot nu toe: Bolivia.

Salar de Uyuni

Gelukkig: de wegblokkades bij het Nationaal Park zijn even opgeschord en we kunnen na een aantal dagen wachten toch een trip maken naar Salar de Uyuni en een aantal meren in een prachtig natuurgebied in het zuidwesten van Bolivia. Het is vier dagen vooral in de auto zitten (off-road), maar wat is het landschap hier mooi!

Een van de meren die we bezoeken tijdens de tocht op bijna 5000 meter hoogte.

De Toyota Land Cruiser waarmee we rondrijden.

De tour naar Salar de Uyuni die we maken, gaat door een prachtig Nationaal Park met een steeds veranderend landschap. Op deze foto zie je Lago Colorado. De rode kleur komt door een bepaald soort algen.

De Atacamawoestijn op de grens tussen Bolivia en Chili.

Geisers, kokende modder.

Samen met vier Ieren maken we de tocht naar Salar de Uyuni. Tijdens zonsopkomst op de vierde dag van de tour bereiken we de zoutvlaktes. We laten ons verleiden tot het maken van deze 'traditionele'  foto.

Cactussen, tot wel 12 meter hoog, op een eiland in de zoutvlakte.

Het enorme witte landschap nodigt uit tot het spelen met perspectief en we experimenteren een paar uur met het maken van foto's. De zoutvlakte blijkt een speeltuin voor volwassenen.

Mini-roadtrip Salta

Na de zoutvlaktes steken we in het zuiden van Bolivia de grens met Argentinië over en brengen we een bliksembezoek aan Salta, een stad in het noorden van het land. We huren daar twee dagen een auto. De tocht over het gravel van Ruta Nacional 40 is gevarieerd en we genieten ervan om met z´n tweeën in een auto te zitten en niet in een bus of met een tour te zijn. Deze mini-roadtrip smaakt naar meer!

Het landschap tijdens onze mini-roadtrip.

Steden: Santiago & Mendoza

Vanuit Salta bussen we over de Andes naar Chili, naar San Pedro de Atacama, waar we in alle vroegte de El Tatio-geisers bezoeken. Daarna maken we veel kilometers en rijden met de bus in twee nachten helemaal naar Santiago, ruim 1600 kilometer naar het zuiden. Halverwege stoppen we in La Serena en zien de zee weer voor het eerst sinds 7 weken. We besteden een paar dagen in Santiago en het nabijgelegen artistieke Valparaiso. Hierna steken we de grens over en gaan we terug naar Argentinië, naar Mendoza.

Het strand bij La Serena. We stoppen hier een dag tijdens de reis van het noorden van Chili naar Santiago. Het weer nodigt helaas niet uit tot een duik.

Wijn drinken in Mendoza, midden in de wijnstreek van Argentinië.

San Carlos de Bariloche

De afgelopen dagen hebben we gefietst en gewandeld door de prachtige natuur in Nationaal Park Nahuel Huapi, vlakbij San Carlos de Bariloche, in het midden van Argentinië.

We fietsen een middag door het Merengebied.

Met verplichte helm en reflectievestje op de fiets.

Volgende keer: Roadtrip door Patagonië. We wensen iedereen alvast fijne kerstdagen en een gezellige jaarwisseling!

Meer foto´s van de afgelopen weken vind je hier!

Bolivia: op zoek naar de wilde dieren

Een plastic zakje waait door de straat. Een duif vliegt met klapperende vleugels op. De ronkende motor doorbreekt de stilte in de gisteren nog drukke winkelstraat. 6 Gewapende agenten rijden op motoren over het verder verlaten kruispunt. Als ze voorbij zijn, is het weer stil op straat. We kijken vanaf het balkon op de eerste verdieping van ons hotel in Tarija in het zuiden van Bolivia naar de uitgestorven straat. Tot 12 uur vannacht mogen we het hotel niet uit. Vandaag (21 november) mag niemand in Bolivia de straat op, omdat de overheid een landelijke volkstelling houdt. Enqueteurs gaan van deur tot deur met vragenlijsten en alleen met een speciale vergunning mag je de straat op. Er rijden geen auto’s en geen bussen, winkels en restaurants zijn dicht en er zijn geen nationale vluchten. De laatste telling was in 2001 en kennelijk is het nu tijd voor een nieuwe.

We hoorden een paar dagen geleden al van deze nationale telling, maar hadden begrepen dat toeristen de straat wel gewoon op mochten. Vanochtend liet de receptioniste ons het hotel bijna niet verlaten, omdat ze dacht dat we dan direct gearresteerd zouden worden. Dat viel gelukkig mee, maar toen we het toch waagden een blokje om te lopen, werden we door de politie gesommeerd terug te gaan naar ons hotel en niet meer buiten te komen. Het straatverbod geldt kennelijk toch voor iedereen: Boliviaan of niet. Of in ieder geval is dat hier in Tarija zo. We zitten dus vast in ons hotel. Maar er is internet, we krijgen te eten en we hebben een minibar. Tijd genoeg voor een update over onze tijd hier in Bolivia!

Lege straat in Tarija tijdens de volkstelling om 12 uur ´s middags.

Lago Titicaca 
Onze eerste bestemming in Bolivia is Copacabana, een toeristisch plaatsje aan het Titicacameer, een enorm meer op 3800m hoogte in het Andesgebergte, op de grens met Peru. 

Een taxi zet ons af aan het einde van het schiereiland waar Copacabana op ligt en we lopen in zo´n 5 uur terug. Een mooie, warme tocht.

Rond 1 november, Allerheiligen, worden er overal vliegers verkocht en we zien veel kinderen vliegeren.

De kleurrijke markt in Copacabana.

Volgens de Inca´s is het Titicacameer de geboorteplaats van de zon, maar als wij aankomen op het eiland met de duidelijke naam Isla del Sol, regent het. Geen zon te bekennen...  Gelukkig klaart het op en met prachtig uitzicht over het meer drinken we in de zon een biertje op ons balkon.

Uitzicht vanaf ons balkon op Isla del Sol.

We lopen in een dag het hele eiland rond.

We zien overal mensen in traditionele dracht. In de kleurrijke doeken dragen de vrouwen goederen of hun kinderen.

Kolibrie in actie.

La Paz

Na de natuur op Isla del Sol bussen we verder naar La Paz, de administratieve hoofdstad van Bolivia. De bus rijdt vanaf boven de kloof in waarin de stad met 1 miljoen inwoners op 3800 meter hoogte gebouwd is. 

La Paz, met veel kevers en Dodge bussen.

Madidi National Park

Het vliegtuigje dat ons vanaf La Paz in nog geen uur naar Rurrenabaque in het Amazoneregenwoud brengt, is dan wel een propellorvliegtuig, maar is met 40 zitplaatsen niet zo klein als we gehoopt (Martijn) en gevreesd (Mathilde) hadden en zonder problemen komen we aan in Rurre. Onze spijkerbroek plakt aan onze benen, de vesten binden we aan onze tassen en we willen snel naar een hotel om onze schoenen te vervangen door slippers. Het is hier tropisch warm, vooral na de ´kou´ van zo´n 15 graden in La Paz.

We zijn in Rurrenabaque, omdat we naar Madidi National Park in het regenwoud willen. Op bezoek bij de lokale bevolking en op zoek naar apen, slangen, puma´s en jaguars. Het park mag je alleen met een gids bezoeken, dus boeken we een tour van 3 dagen bij een reisbureautje. We zijn de 3 dagen alleen met gids Simón. Hij komt uit het dorp waar we slapen en laat ons zien hoe zijn familie daar woont. Hij is een top-dierenspotter, wat handig is als je door het regenwoud loopt op zoek naar wilde dieren! 

Ara´s

Gevolg van een wandeling door een kloof waar water in stond.

Het regenwoud is mooi en het is leuk om een kijkje te nemen in de gemeenschap van gids Simón. Als we na 3 dagen terugkomen in Rurrenabaque boeken we gelijk nog een tour van 3 dagen naar een ander National Park, een moerasgebied (de Pampas) op zo´n 3 uur rijden. Als we de volgende ochtend aan de tour beginnen, kijken we in het lachende gezicht van Simón. Hij is weer onze gids, terwijl deze tour bij een ander bureau is. Hoe dat precies zit, daar komen we niet achter, maar Simón blijkt een nog betere dierenspotter dan we in het regenwoud al dachten. 

We zitten op de boot in het moerasgebied en kijken naar rechts, waar een paar kapubara´s staan. De gids zet de boot in z'n achteruit. Als we naar hem omkijken, zien we dat hij niet naar rechts, maar naar links kijkt. 'Do you see the jaguar?´, vraagt Simón. En daar, verscholen in de bosjes zit een grote jaguar. Wauw! 

Zonsondergang bij een laguna in het moerasgebied. Op de voorgrond doen twee vrouwen de was.

Vissen naar piranha´s. We hebben ze netjes opgegeten.

Op zoek naar anaconda´s in het moeras. We zien wel 2 cobra´s, maar de anaconda´s laten zich jammergenoeg (Martijn) / gelukkig (Mathilde) niet zien.

Gisteren hebben we een wijntour gedaan hier in Tarija en we hopen eind deze week naar de zoutvlaktes van Salar de Uyuni en de meren in het zuidwesten van Bolivia te gaan (Flamingo´s!). Als dat tenminste lukt... Er zijn nu wegblokkades, waardoor het Nationaal Park gesloten is. Volgende keer meer... over Bolivia en Argentinië.

Meer foto´s zien?
Bekijk hier ook het online album dat we hebben aangemaakt met meer foto´s van Bolivia!