Bolivia: op zoek naar de wilde dieren

Een plastic zakje waait door de straat. Een duif vliegt met klapperende vleugels op. De ronkende motor doorbreekt de stilte in de gisteren nog drukke winkelstraat. 6 Gewapende agenten rijden op motoren over het verder verlaten kruispunt. Als ze voorbij zijn, is het weer stil op straat. We kijken vanaf het balkon op de eerste verdieping van ons hotel in Tarija in het zuiden van Bolivia naar de uitgestorven straat. Tot 12 uur vannacht mogen we het hotel niet uit. Vandaag (21 november) mag niemand in Bolivia de straat op, omdat de overheid een landelijke volkstelling houdt. Enqueteurs gaan van deur tot deur met vragenlijsten en alleen met een speciale vergunning mag je de straat op. Er rijden geen auto’s en geen bussen, winkels en restaurants zijn dicht en er zijn geen nationale vluchten. De laatste telling was in 2001 en kennelijk is het nu tijd voor een nieuwe.

We hoorden een paar dagen geleden al van deze nationale telling, maar hadden begrepen dat toeristen de straat wel gewoon op mochten. Vanochtend liet de receptioniste ons het hotel bijna niet verlaten, omdat ze dacht dat we dan direct gearresteerd zouden worden. Dat viel gelukkig mee, maar toen we het toch waagden een blokje om te lopen, werden we door de politie gesommeerd terug te gaan naar ons hotel en niet meer buiten te komen. Het straatverbod geldt kennelijk toch voor iedereen: Boliviaan of niet. Of in ieder geval is dat hier in Tarija zo. We zitten dus vast in ons hotel. Maar er is internet, we krijgen te eten en we hebben een minibar. Tijd genoeg voor een update over onze tijd hier in Bolivia!

Lege straat in Tarija tijdens de volkstelling om 12 uur ´s middags.

Lago Titicaca 
Onze eerste bestemming in Bolivia is Copacabana, een toeristisch plaatsje aan het Titicacameer, een enorm meer op 3800m hoogte in het Andesgebergte, op de grens met Peru. 

Een taxi zet ons af aan het einde van het schiereiland waar Copacabana op ligt en we lopen in zo´n 5 uur terug. Een mooie, warme tocht.

Rond 1 november, Allerheiligen, worden er overal vliegers verkocht en we zien veel kinderen vliegeren.

De kleurrijke markt in Copacabana.

Volgens de Inca´s is het Titicacameer de geboorteplaats van de zon, maar als wij aankomen op het eiland met de duidelijke naam Isla del Sol, regent het. Geen zon te bekennen...  Gelukkig klaart het op en met prachtig uitzicht over het meer drinken we in de zon een biertje op ons balkon.

Uitzicht vanaf ons balkon op Isla del Sol.

We lopen in een dag het hele eiland rond.

We zien overal mensen in traditionele dracht. In de kleurrijke doeken dragen de vrouwen goederen of hun kinderen.

Kolibrie in actie.

La Paz

Na de natuur op Isla del Sol bussen we verder naar La Paz, de administratieve hoofdstad van Bolivia. De bus rijdt vanaf boven de kloof in waarin de stad met 1 miljoen inwoners op 3800 meter hoogte gebouwd is. 

La Paz, met veel kevers en Dodge bussen.

Madidi National Park

Het vliegtuigje dat ons vanaf La Paz in nog geen uur naar Rurrenabaque in het Amazoneregenwoud brengt, is dan wel een propellorvliegtuig, maar is met 40 zitplaatsen niet zo klein als we gehoopt (Martijn) en gevreesd (Mathilde) hadden en zonder problemen komen we aan in Rurre. Onze spijkerbroek plakt aan onze benen, de vesten binden we aan onze tassen en we willen snel naar een hotel om onze schoenen te vervangen door slippers. Het is hier tropisch warm, vooral na de ´kou´ van zo´n 15 graden in La Paz.

We zijn in Rurrenabaque, omdat we naar Madidi National Park in het regenwoud willen. Op bezoek bij de lokale bevolking en op zoek naar apen, slangen, puma´s en jaguars. Het park mag je alleen met een gids bezoeken, dus boeken we een tour van 3 dagen bij een reisbureautje. We zijn de 3 dagen alleen met gids Simón. Hij komt uit het dorp waar we slapen en laat ons zien hoe zijn familie daar woont. Hij is een top-dierenspotter, wat handig is als je door het regenwoud loopt op zoek naar wilde dieren! 

Ara´s

Gevolg van een wandeling door een kloof waar water in stond.

Het regenwoud is mooi en het is leuk om een kijkje te nemen in de gemeenschap van gids Simón. Als we na 3 dagen terugkomen in Rurrenabaque boeken we gelijk nog een tour van 3 dagen naar een ander National Park, een moerasgebied (de Pampas) op zo´n 3 uur rijden. Als we de volgende ochtend aan de tour beginnen, kijken we in het lachende gezicht van Simón. Hij is weer onze gids, terwijl deze tour bij een ander bureau is. Hoe dat precies zit, daar komen we niet achter, maar Simón blijkt een nog betere dierenspotter dan we in het regenwoud al dachten. 

We zitten op de boot in het moerasgebied en kijken naar rechts, waar een paar kapubara´s staan. De gids zet de boot in z'n achteruit. Als we naar hem omkijken, zien we dat hij niet naar rechts, maar naar links kijkt. 'Do you see the jaguar?´, vraagt Simón. En daar, verscholen in de bosjes zit een grote jaguar. Wauw! 

Zonsondergang bij een laguna in het moerasgebied. Op de voorgrond doen twee vrouwen de was.

Vissen naar piranha´s. We hebben ze netjes opgegeten.

Op zoek naar anaconda´s in het moeras. We zien wel 2 cobra´s, maar de anaconda´s laten zich jammergenoeg (Martijn) / gelukkig (Mathilde) niet zien.

Gisteren hebben we een wijntour gedaan hier in Tarija en we hopen eind deze week naar de zoutvlaktes van Salar de Uyuni en de meren in het zuidwesten van Bolivia te gaan (Flamingo´s!). Als dat tenminste lukt... Er zijn nu wegblokkades, waardoor het Nationaal Park gesloten is. Volgende keer meer... over Bolivia en Argentinië.

Meer foto´s zien?
Bekijk hier ook het online album dat we hebben aangemaakt met meer foto´s van Bolivia!

Peru: Andes, lama’s en Inca’s

Na een ritje van nog geen minuut stopt de taxi. Conclusie: een lekke rechterachterband, we kunnen niet verder... Snel in een andere taxi en op zoek naar een hotel. We zijn in La Paz, Bolivia, op zo’n 3600m hoogte. Maar we startten onze reis van ruim 3 maanden zo’n 3 weken geleden in Cusco, Peru, op 3300m hoogte. Een hoogteverschil met Den Bosch dat we zeker wel voelen! Hoogtepunt tot nu toe – letterlijk en figuurlijk: de Incatrail naar Incastad Machu Picchu. Verder zien we veel lama’s en alpaca’s, oude vw kevers, de meest geweldige bussen, gerimpelde mensen en te veel pizza- en pastarestaurants. We drinken lokale biertjes Cusceña, Arequipeña en nu de Paceña, eten empañadas en wandelen door het Andesgebergte... Tijd voor een korte update over onze tijd in Peru.

Cusco

Van een jetlag hebben we geen last, maar om een heuvel op te lopen zonder volledig buiten adem te zijn, hebben we toch wel een paar dagen nodig, omdat we moeten wennen aan de hoogte. De eerste 5 dagen doen we het dan ook rustig aan. Cusco is toeristisch, maar wij vinden het er ook wel relaxed. Een prima plek om deze reis te beginnen.

De eerste dag in Cusco worden we gelijk getrakteerd op een demonstratie. Er zullen er nog vele volgen, het lijkt wel volksvermaak nummer 1!

Op de tweede dag in Cusco zien we een religieuze processie ter ere van El Señor de los Milagros.

Na 3 dagen rust gaan we vanuit Cusco naar de Incasite Pisac. Een flinke klim als voorbereiding op de Incatrail.

We hebben de smaak te pakken en lopen de volgende dag naar Sacsayhuamán, een Incasite bij Cusco.
In het dal zie je de stad.

Martijn probeert deze Peruaanse delicatesse: Cuy (cavia) van  het spit.

Incatrail / Machu Picchu

Eindelijk, het is zo ver! We beginnen aan de wandeltocht naar Machu Piccu! Ruim 3 maanden geleden boekten we bij Llama Path een ‘klassieke’ Incatrail van 4 dagen/3 nachten naar deze magische Incastad. Om 4 uur ’s ochtends vertrekken we. Een tocht van ‘slechts’ 46 km, maar wel over een bergpas van 4200m, veel klimmen en veel dalen, wandeldagen van zo’n 10 uur en slapen op een ultradun matje in een tent. Maar ook van heerlijk eten, heel veel Coca-thee, Coca-bladeren kauwen, leuk gezelschap en een prachtig, afwisselend landschap. Met 14 toeristen, 2 gidsen, 20 dragers en 1 kok zijn we 4 dagen op pad.

Dag 2 van de Incatrail, de zwaarste dag van 10 uur klimmen met 2 passen. In de verte zie je Death Woman's Pass, de 4200 meter hoge pas waar we overheen moeten.

We hebben het gehaald en staan bovenop de pas.

Ook de dragers, met maximaal 25 kilo bepakking, klimmen naar de top.

Wiñay Wayna, een Incasite, het eindpunt van dag 3. Een opwarmertje voor...

Op dag 4 bereiken we 's ochtends het einddoel: Machu Picchu!

Arequipa

Terug in Cusco douchen we voor het eerst na 4 dagen en slapen we lekker in een echt bed. De volgende avond nemen we de nachtbus naar Arequipa, nog verder in het zuiden van Peru. De bus is superdeluxe met stoelen die bijna plat kunnen, een warme maaltijd, een drankje en een heuse bus-stewardes. De volgende ochtend om 6 uur zijn we in Arequipa. Die avond eten we met twee Australiërs die we op de Incatrail ontmoet hadden in – volgens de Lonely Planet – misschien wel het beste restaurant van Zuid-Peru. En lekker was het! In Arequipa regelen we wat dingen voor de volgende dagen.

Colca kloof

's Ochtends staan we bovenaan de Colca kloof en dalen in 1 dag over een zeer steil pad ruim 1200 meter af naar de bodem.

Vanuit Arequipa boeken we een trekking naar de Colca kloof, volgens zeggen het diepste ravijn ter wereld met 1 km hoogteverschil tussen de rand en de bodem. Het lopen in de bergen is weer erg  mooi, maar verwend als we zijn met de de Incatrail naar Machu Picchu valt het ons toch wat tegen. De tocht zelf is ook weinig uitdagend. Ontspannen is het wel en en we hoeven 3 dagen niet na te denken, omdat de gids alles regelt. Indrukwekkend zijn de enorme Condors die boven ons cirkelen.

Een condor vliegt vlak voor onze neus voorbij.

We reizen hierna met de bus naar Puno, aan het Titicacameer. Dit is het grootste meer in Zuid-Amerika, gelegen op ruim 3800m hoog in de Andes tussen Peru en Bolivia. Vanuit daar reizen we door naar Copacabana in Bolivia, ook aan het meer. En dan gaan we met de boot naar Isla del Sol – een eiland in het meer, de geboorteplaats van de zon. Morgen vertrekken we naar het Amazone regenwoud in het noorden van het land. Volgende blog: Bolivia!