Zout, zee & zon

...en een beetje regen. Vanmiddag waait het keihard, de pannen rammelen op het dak, het is nat en koud. We zitten in de kelder in ons hostel in San Carlos de Bariloche in het Merengebied net boven Patagonië in Argentinië. De muren zijn hier versierd met tekeningen, de huiskat ligt spinnend naast ons op een bank en we hebben hier al een paar keer gekookt in de gemeenschappelijke keuken. Argentinië vinden we tot nu toe mooi, maar ook duur. Hotels wisselen we daarom af met hostels zoals deze. Ook leuk.

De kelder/bar in ons hostel. Let op de mooie muurtekening...

Bolivia hebben we een paar weken geleden verlaten en we zijn al een paar keer de grens tussen Chili en Argentinië overgestoken. Dat oversteken is een bezigheid die steeds een paar uur duurt door het doorlichten van alle bagage en het wachten in de rij tot de bus aan de beurt is. Bij de laatste grensovergang waaide het zo ontzettend hard dat de complete voorruit uit onze bus waaide. Dat is best een gek gezicht. Niemand raakte gewond, maar de bus kon niet verder. Gelukkig nam een andere bus die bij de grens stond te wachten ons mee, zodat de extra vertraging - die al fors was voor dit incident - nog meeviel.

Vanuit een regenachtig Argentinië versturen we deze update die begint bij onze laatste week in het leukste land tot nu toe: Bolivia.

Salar de Uyuni

Gelukkig: de wegblokkades bij het Nationaal Park zijn even opgeschord en we kunnen na een aantal dagen wachten toch een trip maken naar Salar de Uyuni en een aantal meren in een prachtig natuurgebied in het zuidwesten van Bolivia. Het is vier dagen vooral in de auto zitten (off-road), maar wat is het landschap hier mooi!

Een van de meren die we bezoeken tijdens de tocht op bijna 5000 meter hoogte.

De Toyota Land Cruiser waarmee we rondrijden.

De tour naar Salar de Uyuni die we maken, gaat door een prachtig Nationaal Park met een steeds veranderend landschap. Op deze foto zie je Lago Colorado. De rode kleur komt door een bepaald soort algen.

De Atacamawoestijn op de grens tussen Bolivia en Chili.

Geisers, kokende modder.

Samen met vier Ieren maken we de tocht naar Salar de Uyuni. Tijdens zonsopkomst op de vierde dag van de tour bereiken we de zoutvlaktes. We laten ons verleiden tot het maken van deze 'traditionele'  foto.

Cactussen, tot wel 12 meter hoog, op een eiland in de zoutvlakte.

Het enorme witte landschap nodigt uit tot het spelen met perspectief en we experimenteren een paar uur met het maken van foto's. De zoutvlakte blijkt een speeltuin voor volwassenen.

Mini-roadtrip Salta

Na de zoutvlaktes steken we in het zuiden van Bolivia de grens met Argentinië over en brengen we een bliksembezoek aan Salta, een stad in het noorden van het land. We huren daar twee dagen een auto. De tocht over het gravel van Ruta Nacional 40 is gevarieerd en we genieten ervan om met z´n tweeën in een auto te zitten en niet in een bus of met een tour te zijn. Deze mini-roadtrip smaakt naar meer!

Het landschap tijdens onze mini-roadtrip.

Steden: Santiago & Mendoza

Vanuit Salta bussen we over de Andes naar Chili, naar San Pedro de Atacama, waar we in alle vroegte de El Tatio-geisers bezoeken. Daarna maken we veel kilometers en rijden met de bus in twee nachten helemaal naar Santiago, ruim 1600 kilometer naar het zuiden. Halverwege stoppen we in La Serena en zien de zee weer voor het eerst sinds 7 weken. We besteden een paar dagen in Santiago en het nabijgelegen artistieke Valparaiso. Hierna steken we de grens over en gaan we terug naar Argentinië, naar Mendoza.

Het strand bij La Serena. We stoppen hier een dag tijdens de reis van het noorden van Chili naar Santiago. Het weer nodigt helaas niet uit tot een duik.

Wijn drinken in Mendoza, midden in de wijnstreek van Argentinië.

San Carlos de Bariloche

De afgelopen dagen hebben we gefietst en gewandeld door de prachtige natuur in Nationaal Park Nahuel Huapi, vlakbij San Carlos de Bariloche, in het midden van Argentinië.

We fietsen een middag door het Merengebied.

Met verplichte helm en reflectievestje op de fiets.

Volgende keer: Roadtrip door Patagonië. We wensen iedereen alvast fijne kerstdagen en een gezellige jaarwisseling!

Meer foto´s van de afgelopen weken vind je hier!

Bolivia: op zoek naar de wilde dieren

Een plastic zakje waait door de straat. Een duif vliegt met klapperende vleugels op. De ronkende motor doorbreekt de stilte in de gisteren nog drukke winkelstraat. 6 Gewapende agenten rijden op motoren over het verder verlaten kruispunt. Als ze voorbij zijn, is het weer stil op straat. We kijken vanaf het balkon op de eerste verdieping van ons hotel in Tarija in het zuiden van Bolivia naar de uitgestorven straat. Tot 12 uur vannacht mogen we het hotel niet uit. Vandaag (21 november) mag niemand in Bolivia de straat op, omdat de overheid een landelijke volkstelling houdt. Enqueteurs gaan van deur tot deur met vragenlijsten en alleen met een speciale vergunning mag je de straat op. Er rijden geen auto’s en geen bussen, winkels en restaurants zijn dicht en er zijn geen nationale vluchten. De laatste telling was in 2001 en kennelijk is het nu tijd voor een nieuwe.

We hoorden een paar dagen geleden al van deze nationale telling, maar hadden begrepen dat toeristen de straat wel gewoon op mochten. Vanochtend liet de receptioniste ons het hotel bijna niet verlaten, omdat ze dacht dat we dan direct gearresteerd zouden worden. Dat viel gelukkig mee, maar toen we het toch waagden een blokje om te lopen, werden we door de politie gesommeerd terug te gaan naar ons hotel en niet meer buiten te komen. Het straatverbod geldt kennelijk toch voor iedereen: Boliviaan of niet. Of in ieder geval is dat hier in Tarija zo. We zitten dus vast in ons hotel. Maar er is internet, we krijgen te eten en we hebben een minibar. Tijd genoeg voor een update over onze tijd hier in Bolivia!

Lege straat in Tarija tijdens de volkstelling om 12 uur ´s middags.

Lago Titicaca 
Onze eerste bestemming in Bolivia is Copacabana, een toeristisch plaatsje aan het Titicacameer, een enorm meer op 3800m hoogte in het Andesgebergte, op de grens met Peru. 

Een taxi zet ons af aan het einde van het schiereiland waar Copacabana op ligt en we lopen in zo´n 5 uur terug. Een mooie, warme tocht.

Rond 1 november, Allerheiligen, worden er overal vliegers verkocht en we zien veel kinderen vliegeren.

De kleurrijke markt in Copacabana.

Volgens de Inca´s is het Titicacameer de geboorteplaats van de zon, maar als wij aankomen op het eiland met de duidelijke naam Isla del Sol, regent het. Geen zon te bekennen...  Gelukkig klaart het op en met prachtig uitzicht over het meer drinken we in de zon een biertje op ons balkon.

Uitzicht vanaf ons balkon op Isla del Sol.

We lopen in een dag het hele eiland rond.

We zien overal mensen in traditionele dracht. In de kleurrijke doeken dragen de vrouwen goederen of hun kinderen.

Kolibrie in actie.

La Paz

Na de natuur op Isla del Sol bussen we verder naar La Paz, de administratieve hoofdstad van Bolivia. De bus rijdt vanaf boven de kloof in waarin de stad met 1 miljoen inwoners op 3800 meter hoogte gebouwd is. 

La Paz, met veel kevers en Dodge bussen.

Madidi National Park

Het vliegtuigje dat ons vanaf La Paz in nog geen uur naar Rurrenabaque in het Amazoneregenwoud brengt, is dan wel een propellorvliegtuig, maar is met 40 zitplaatsen niet zo klein als we gehoopt (Martijn) en gevreesd (Mathilde) hadden en zonder problemen komen we aan in Rurre. Onze spijkerbroek plakt aan onze benen, de vesten binden we aan onze tassen en we willen snel naar een hotel om onze schoenen te vervangen door slippers. Het is hier tropisch warm, vooral na de ´kou´ van zo´n 15 graden in La Paz.

We zijn in Rurrenabaque, omdat we naar Madidi National Park in het regenwoud willen. Op bezoek bij de lokale bevolking en op zoek naar apen, slangen, puma´s en jaguars. Het park mag je alleen met een gids bezoeken, dus boeken we een tour van 3 dagen bij een reisbureautje. We zijn de 3 dagen alleen met gids Simón. Hij komt uit het dorp waar we slapen en laat ons zien hoe zijn familie daar woont. Hij is een top-dierenspotter, wat handig is als je door het regenwoud loopt op zoek naar wilde dieren! 

Ara´s

Gevolg van een wandeling door een kloof waar water in stond.

Het regenwoud is mooi en het is leuk om een kijkje te nemen in de gemeenschap van gids Simón. Als we na 3 dagen terugkomen in Rurrenabaque boeken we gelijk nog een tour van 3 dagen naar een ander National Park, een moerasgebied (de Pampas) op zo´n 3 uur rijden. Als we de volgende ochtend aan de tour beginnen, kijken we in het lachende gezicht van Simón. Hij is weer onze gids, terwijl deze tour bij een ander bureau is. Hoe dat precies zit, daar komen we niet achter, maar Simón blijkt een nog betere dierenspotter dan we in het regenwoud al dachten. 

We zitten op de boot in het moerasgebied en kijken naar rechts, waar een paar kapubara´s staan. De gids zet de boot in z'n achteruit. Als we naar hem omkijken, zien we dat hij niet naar rechts, maar naar links kijkt. 'Do you see the jaguar?´, vraagt Simón. En daar, verscholen in de bosjes zit een grote jaguar. Wauw! 

Zonsondergang bij een laguna in het moerasgebied. Op de voorgrond doen twee vrouwen de was.

Vissen naar piranha´s. We hebben ze netjes opgegeten.

Op zoek naar anaconda´s in het moeras. We zien wel 2 cobra´s, maar de anaconda´s laten zich jammergenoeg (Martijn) / gelukkig (Mathilde) niet zien.

Gisteren hebben we een wijntour gedaan hier in Tarija en we hopen eind deze week naar de zoutvlaktes van Salar de Uyuni en de meren in het zuidwesten van Bolivia te gaan (Flamingo´s!). Als dat tenminste lukt... Er zijn nu wegblokkades, waardoor het Nationaal Park gesloten is. Volgende keer meer... over Bolivia en Argentinië.

Meer foto´s zien?
Bekijk hier ook het online album dat we hebben aangemaakt met meer foto´s van Bolivia!

Peru: Andes, lama’s en Inca’s

Na een ritje van nog geen minuut stopt de taxi. Conclusie: een lekke rechterachterband, we kunnen niet verder... Snel in een andere taxi en op zoek naar een hotel. We zijn in La Paz, Bolivia, op zo’n 3600m hoogte. Maar we startten onze reis van ruim 3 maanden zo’n 3 weken geleden in Cusco, Peru, op 3300m hoogte. Een hoogteverschil met Den Bosch dat we zeker wel voelen! Hoogtepunt tot nu toe – letterlijk en figuurlijk: de Incatrail naar Incastad Machu Picchu. Verder zien we veel lama’s en alpaca’s, oude vw kevers, de meest geweldige bussen, gerimpelde mensen en te veel pizza- en pastarestaurants. We drinken lokale biertjes Cusceña, Arequipeña en nu de Paceña, eten empañadas en wandelen door het Andesgebergte... Tijd voor een korte update over onze tijd in Peru.

Cusco

Van een jetlag hebben we geen last, maar om een heuvel op te lopen zonder volledig buiten adem te zijn, hebben we toch wel een paar dagen nodig, omdat we moeten wennen aan de hoogte. De eerste 5 dagen doen we het dan ook rustig aan. Cusco is toeristisch, maar wij vinden het er ook wel relaxed. Een prima plek om deze reis te beginnen.

De eerste dag in Cusco worden we gelijk getrakteerd op een demonstratie. Er zullen er nog vele volgen, het lijkt wel volksvermaak nummer 1!

Op de tweede dag in Cusco zien we een religieuze processie ter ere van El Señor de los Milagros.

Na 3 dagen rust gaan we vanuit Cusco naar de Incasite Pisac. Een flinke klim als voorbereiding op de Incatrail.

We hebben de smaak te pakken en lopen de volgende dag naar Sacsayhuamán, een Incasite bij Cusco.
In het dal zie je de stad.

Martijn probeert deze Peruaanse delicatesse: Cuy (cavia) van  het spit.

Incatrail / Machu Picchu

Eindelijk, het is zo ver! We beginnen aan de wandeltocht naar Machu Piccu! Ruim 3 maanden geleden boekten we bij Llama Path een ‘klassieke’ Incatrail van 4 dagen/3 nachten naar deze magische Incastad. Om 4 uur ’s ochtends vertrekken we. Een tocht van ‘slechts’ 46 km, maar wel over een bergpas van 4200m, veel klimmen en veel dalen, wandeldagen van zo’n 10 uur en slapen op een ultradun matje in een tent. Maar ook van heerlijk eten, heel veel Coca-thee, Coca-bladeren kauwen, leuk gezelschap en een prachtig, afwisselend landschap. Met 14 toeristen, 2 gidsen, 20 dragers en 1 kok zijn we 4 dagen op pad.

Dag 2 van de Incatrail, de zwaarste dag van 10 uur klimmen met 2 passen. In de verte zie je Death Woman's Pass, de 4200 meter hoge pas waar we overheen moeten.

We hebben het gehaald en staan bovenop de pas.

Ook de dragers, met maximaal 25 kilo bepakking, klimmen naar de top.

Wiñay Wayna, een Incasite, het eindpunt van dag 3. Een opwarmertje voor...

Op dag 4 bereiken we 's ochtends het einddoel: Machu Picchu!

Arequipa

Terug in Cusco douchen we voor het eerst na 4 dagen en slapen we lekker in een echt bed. De volgende avond nemen we de nachtbus naar Arequipa, nog verder in het zuiden van Peru. De bus is superdeluxe met stoelen die bijna plat kunnen, een warme maaltijd, een drankje en een heuse bus-stewardes. De volgende ochtend om 6 uur zijn we in Arequipa. Die avond eten we met twee Australiërs die we op de Incatrail ontmoet hadden in – volgens de Lonely Planet – misschien wel het beste restaurant van Zuid-Peru. En lekker was het! In Arequipa regelen we wat dingen voor de volgende dagen.

Colca kloof

's Ochtends staan we bovenaan de Colca kloof en dalen in 1 dag over een zeer steil pad ruim 1200 meter af naar de bodem.

Vanuit Arequipa boeken we een trekking naar de Colca kloof, volgens zeggen het diepste ravijn ter wereld met 1 km hoogteverschil tussen de rand en de bodem. Het lopen in de bergen is weer erg  mooi, maar verwend als we zijn met de de Incatrail naar Machu Picchu valt het ons toch wat tegen. De tocht zelf is ook weinig uitdagend. Ontspannen is het wel en en we hoeven 3 dagen niet na te denken, omdat de gids alles regelt. Indrukwekkend zijn de enorme Condors die boven ons cirkelen.

Een condor vliegt vlak voor onze neus voorbij.

We reizen hierna met de bus naar Puno, aan het Titicacameer. Dit is het grootste meer in Zuid-Amerika, gelegen op ruim 3800m hoog in de Andes tussen Peru en Bolivia. Vanuit daar reizen we door naar Copacabana in Bolivia, ook aan het meer. En dan gaan we met de boot naar Isla del Sol – een eiland in het meer, de geboorteplaats van de zon. Morgen vertrekken we naar het Amazone regenwoud in het noorden van het land. Volgende blog: Bolivia!